Las Vegas by bicycle

Ja ja we zijn in Las Vegas. Altijd weer leuk om hier te zijn. Na de rust en stilte van de bergen en de woestijn waar we de afgelopen 10 dagen doorheen fietsten is een groter contrast niet denkbaar. Je wordt ondergedompeld in een zee van constant flikkerende lichtreclames, met veel lawaai gepaard gaande aankondigingen van optredens van de meest uiteenlopende artiesten en niet te vergeten de af en aan rijdende limo’s en taxi’s. Tel de horden mensen daarbij op die hier de avond van hun leven denken te beleven en de heksenketel is compleet. Even wennen voor ons, maar het went snel kan ik jullie verzekeren.

strip1

We slenteren over de Strip en lopen langs en door The Venetian, Ceasar’s Palace, Harrah’s. Onze zoon Dirk heeft hier een conferentie wat ons de gelegenheid geeft hier iets langer te verblijven. Een paar dagen Las Vegas is leuk maar daarna heb je er ook weer genoeg van.

venetian1

Maar eerst even een terugblik op de afgelopen week. Nadat Cecilia ons heeft afgezet in de bossen bij Heber Overgaard zijn we terug in de stilte van de natuur en op onszelf aangewezen. Dat betekent wildkamperen en dat je ervoor moet zorgen dat je voldoende eten en drinken (water) bij je hebt voor zeker 2 dagen en  1 nacht. We fietsen berg op en berg af en klimmen de nodige kilometers. Bijna 1 km per dag omhoog en regelmatig op gravel roads en daardoor maken we wat minder kilometers van oost naar west. Tussen de 60 en 90km per dag.

onverhard

 

Tijdens de eerste nacht in het bos schrikken we beiden wakker van een ijselijke gil. Ik vraag of Ronald wakker is het ook gehoord heeft. Ja is het antwoord. ” Zal ik mijn mes pakken?” vraagt hij. “Ja doe maar”  antwoord ik. Dat geeft ons een iets veiliger gevoel. ” Zal ik de Spot ook maar pakken?” “Ja doe maar, je weet maar nooit”.  Zo liggen we stil naast elkaar te luisten naar niks. Er is geen geluid meer. Na enige tijd zegt Ronald, ” nou ja ik heb voor het slapen gaan nog een “Spotje” gegeven met onze coordinaten dus het thuisfront weet waar we zijn”.  “Je bedoelt dat als we worden opgevreten of vermoord ze in ieder geval onze restanten en fietsen kunnen terugvinden. Een heel geruststellend idee” antwoord ik.  Zo liggen we nog een poosje te wachten op wat er gaat gebeuren. Er gebeurt natuurlijk niets! In de verte horen we na enige tijd de coyote’s huilen en besluiten dat die vreselijke gil gewoon een coyote geweest moet zijn die wel heel dichtbij de tent was, want beren houden hun winterslaap en mountainlions maken een ander geluid. We besluiten dat we veilig zijn en gaan weer slapen, maar wel met het mes onder het hoofdkussen.

coyote1

De volgende ochtend worden we gewoon weer wakker en kunnen we lachen om het voorval. We fietsen via Camp Verde en Prescott Valley naar Prescott waar we al vroeg op een camping arriveren en dus tijd voor een wandeling door het gebied waar vorig jaar veel bosbranden waren en 19 “Hot Shots” (special opgeleide brandweerlieden) zijn omgekomen.

bosbrand

Er is een mooie trail naar “Granite Basin Lake”. Na een uurtje wandelen komen we aan bij het “meer”. Voor een land waar alles 10x zo groot is als elders valt dit “lake” een beetje tegen bij ons Nederlanders. Voor ons is dit een vijver, complete met eenden. Wel is de locatie aan de voet van Granite Mountain bijzonder mooi en een plaatje waard. Niet alles is dus wat het lijkt.

vijver

Na de bergen met z’n hoge bomen wordt het landschap droger en droger en verandert het in woestijn. We rijden via Skull Valley en het nietszeggende dorpje Kirkland naar het mijndorp Bagdad. We kennen deze van onze tocht uit 2006. Hier doen we boodschappen en hebben een lange lunch omdat het intussen is gaan regenen.

skullvalley

Onze trouwe tweewielers de “Van Herwerden  Rocky” draaien als een tierelier. Deze fietsen hebben wij inmiddels al 10 jaar en functioneren nog uitstekend. Een jubileum dus! Een stukje verder draaien we rechtsaf de 93 op. Volgens onze kaart (en geheugen) moet er een kleine nederzetting langs deze weg liggen met de naam Nothing. Wat ik al eerder zei, dingen zijn hier niet altijd wat ze lijken of kunnen snel veranderen. Nothing is verdwenen!! We arriveren bij Nothing and there is no more Nothing. Nothing is gone. De omstandigheden op deze 93 naar het noorden kunnen soms verschillen. Als de weg lichtjes omhoog gaat 1 a 2 % (vals plat) en zoals nu flinke wind tegen kun je de hele dag doen over een stukje van 50 km. Aldus geschiede. Een perfecte kampeerplek compenseert veel.

wild1

Een bijzondere plek halverwege Kingman en Las Vegas is Rosie’s Den. We zijn hier al enkele keren geweest. Ditmaal echter heeft er een enorme verandering plaatsgevonden. In 2011 is de pleisterplaats afgebrand en heeft de eigenaar besloten het restaurant weer opnieuw op te bouwen. Het is iets groter geworden, maar gelukkig is de authentieke sfeer bewaard gebleven.

rosieden

We kamperen die avond achter het gebouwtje. Even verder naar achteren staan er permanent enkele RV’s. Op het moment dat we de tent opzetten komt er een jonge man op ons toelopen met een dikke deken. “Leg die maar onder je tent, want het wordt koud vannacht en zou vervelend zijn als je het koud krijgt’. Een genereus gebaar van deze man die naar later blijkt, als we hem en zijn vrouw bezoeken in hun RV, zelf helemaal niets hebben en zichtbaar onder de armoede grens leven.

deken

 

~ door omaopafiets op februari 7, 2014.

2 Reacties to “Las Vegas by bicycle”

  1. niet een gokje gewaagd in Las vegas? mooi verhaal weer hg piet

  2. Ontzettend mooi om te zien.
    Wacht met smart op het volgende verhaal.
    Veel plezier nog…. Dikke kus van tamara.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

 
%d bloggers liken dit: