Gokken en winnen in Las Vegas en een vraag.

Vanuit Kingman is het eerst even klimmen en dan twee dagen fietsen naar Las Vegas.

img_20170131_101258

Vroeger deden we dit in een dag, maar dat hoeft niet meer. Bovendien is er halverwege een restaurant waar we graag langs gaan. Soms zetten we onze tent achter het restaurant op en een andere keer kamperen we vlakbij gewoon in de woestijn. Zo ook deze keer. We worden gastvrij ontvangen en raken in gesprek met de nieuwe eigenaresse. De oprichtster van dit restaurant ‘ Rosie’s Denn’  is een paar jaar geleden op 93 jarige leeftijd overleden. Zij begon lang geleden toen er nog helemaal niets was op deze plek een restaurant. De plek is uitgegroeid tot een gemeenschap met een twintigtal huizen een tankstation en piepkleine kapel en natuurlijk het oorspronkelijke restaurant met speciale aandacht voor motorrijders. Bij het afscheid krijgen we stickers en een baseballcap als cadeautje mee, omdat we zo trouw elke keer op de fiets langskomen. De volgende ochtend brengen we voor ons vetrek naar Las Vegas nog even een klein cadeautje langs als tegenprestatie. Wij hebben altijd wat kleine delftsblauwe klompjes bij ons om als cadeautje weg te geven. Dit wordt zeer op prijs gesteld en geeft ons een goed gevoel.

dscn1016-klein

img_20170131_162111

sta71133-klein

sta71135-klein

sta71136-klein

De titel van dit bericht verklapt het al een beetje….  Inderdaad wij zijn naar Las Vegas gegaan en daar ga je natuurlijk niet alleen heen om lichtjes te kijken, maar voor serieuzer zaken namelijk……. gokken. Daar weten wij wel raad mee. Je kunt bijna zeggen dat wij inmiddels     ‘vaste klant’ zijn bij het Rail Road Pass Hotel en Casino. Dat komt omdat het zo’n 30km ten oosten van de Strip (Las Vegas Boulevard) ligt,met al de grote casino’s en hotels en wij meestal vanuit die richting komen . We hebben er dan vanaf de overnachtingsplek in de woestijn zo’n 60km fietsen opzitten en in de buurt van een hotel met een restaurant waar je voor een heel schappelijke prijs goed kunt eten willen je benen ineens niet meer. Er zit dan niets anders op dan te stoppen, een kamer te boeken en lekker te gaan eten. Na het eten is er dan voldoende tijd om in het Casino een gokje te wagen. Dat is natuurlijk ook de bedoeling, want aan gasten die alleen voor een goedkope kamer en eten komen hebben ze niets. Wij passen ons graag aan en weten precies welke gokmachines we moeten hebben. Die waar je voor $ 1,-  100 keer kunt gokken! Dus voor 1 cent per gok. We zijn en blijven tenslotte zuinige Nederlanders. Doorgaans hebben wij meer dan 2 uur plezier van die $1,- of hooguit $ 2,- Het wordt helemaal leuk als je dan ook nog aan de winnende hand bent. Ja ja ook deze keer lukte het weer. Na 2 uur op knoppen drukken staat de teller zowaar op $ 8,- . We besluiten dat we op het hoogtepunt moeten stoppen,  voordat we verlies gaan lijden en laten deze $ 8,- uitbetalen.  Dat is een behoorlijk winstpercentage. Nu komt de vraag: Hoeveel winst hebben wij eigenlijk?? Volgens mij 700%, want ik heb er $ 1,- ingestopt en $ 8,- uitgehaald. Volgens Ronald hebben we 800%, want $8,- is 8 keer zoveel als we er ingestopt hebben. Na wat filosoferen, werd de winst steeds groter, want die dollar die je in de machine stopt had je eigenlijk al als verlies beschouwd, dus heb je nog meer winst. Als we nog langer zo doorgaan met ons ‘rijk rekenen’ zijn we straks miljonair!!  We besluiten de winst de volgende ochtend om te zetten in een ontbijt.  Dat is dan ook weer zoiets voor als je regels kent in Las Vegas. Bij veel casino’s kun je door je e-mailadres op te geven een ‘playerscard’ krijgen. ( hiervoor gebruik je natuurlijk een hotmailadres dat je alleen voor dit soort zaken gebruikt). Deze playerscard geeft je allerlei kortingen in de diverse restaurants van het casino en zo hebben wij dus een compleet ontbijt voor $1.99.  En dus nog 50% over van onze winst, of was het toch 40%?? Zo komt splinter wel door de winter!

auto-klein-2

img_20170202_125525

 

Na dit hele avontuur zetten we koers naar de westkant van Las Vegas, we laten The Strip links liggen en belanden in Downtown LasVegas. Zeg maar het oude Las Vegas. Hier waren we nog niet eerder geweest en we wandelen over een promenade met overkapping met links en rechts hotels en casino’s. Boven ons bevindt zich een kabelbaan waar bij tijd en wijle toeristen in een tuigje aan ons voorbij suizen. Je moet er maar opkomen. We hebben een leuk gesprek met een “buiksprekende Engelsman” en zijn pop ?!

 

dscn1021-klein

Na dit feestgedruis wordt het tijd om door te gaan naar de prachtige camping van Red Rock State Park. Een mooie natuurcamping net buiten Las Vegas. Vroeger lag dit park en de camping veel verder buiten de stad, maar ja, tijden veranderen en steden groeien en veranderen mee. Veel goede fietsstroken in, om en dwars door de stad. We weten nog van enkele jaren geleden dat we helemaal van de ene naar de andere kant van stad kunnen via een fietsstrook. Heel fijn in zo’n grote stad. Wat ook leuk is dat we het fietsverkeer in de afgelopen 10 jaar enorm hebben zien toenemen. Vooral recreatief maar ook woon-werk, en zelfs (semi)profs komen er in de winter hun rondjes rijden. Dit is trouwens een trend die we in het hele Zuid-westen hebben waarnemen. Van Phoenix en Tucson in Arizona tot Gallup in New Mexico en St. George in Utah. Een goede zaak vinden wij. Na even zoeken hebben we de juiste route gevonden en fietsen we zonder problemen naar de camping.

sta71137-red-rock-klein

Na een rustdag in Red Rock State Park gaan we verder. We willen richting Death Valley waar deze tijd van het jaar de temperatuur zeer aangenaam is. Veel beter dan in de zomer. Wij verbazen ons altijd weer over al die Europeanen die er zo nodig in de zomer heen moeten. Niet doen!. Het gebied is te mooi om alleen vanuit de auto te bekijken. Wij waren er een keer midden September en toen was het nog 50 graden in de schaduw. Je kon je fiets niet beetpakken zo heet was die. We hebben toen tot 17.00 uur in de schaduw moeten wachten voordat we onze etappe konden afmaken. Dan is de winter een veel betere periode.

We zitten al om 9.30 uur op de fiets, want er wacht ons een etappe van bijna 100km met een bergpas erin. Om 18.00 is het donker en voor die tijd willen we op onze plek van bestemming zijn. De eerste 25km zijn vrij vlak en gaan gesmeerd, daarna zullen we aan de bergpas beginnen, maar bij het begin van de klim staat een bord: ‘ Road work ahead’ . Dat is niet zo erg denken we nog daar fietsen we wel omheen, maar nog geen 200meter verder staat een bord: Verboden voor fietsers en wandelaars. Dat is heel vervelend, want dit is voor ons de enige toegangsweg naar Death Valley. De onverharde weg door de bergen is in de winter met sneeuw en regen niet te doen. Wat nu?? We besluiten eerst maar een kop thee te nemen en wat te eten en buigen ons over de kaart. “Nee geen doen we moeten ons reisplan omgooien”.

img_20170205_095846

sta71142-klein

De weersvooruitzichten zijn heel goed voor de komende week en dus besluiten we richting het noorden te gaan. Richting Utah! Daar is veel natuurschoon te zien. Utah is vooral bekend van zijn rode rotsformaties met de meest fantastische vormen en kleuren. Maar goed dat betekent wel dat we terug moeten Las Vegas door en via de noordkant uit zullen gaan. Dat lukt nooit in een dag die inmiddels al half voorbij is. We zakken  af  naar de Strip waar we noodgedwongen een hotelovernachting nemen. (dit is goedkoper dan een overnachting op de camping daar en bovendien kunnen de fietsen mee naar binnen. Wel zo veilig). Zo kunnen we toch nog even over The Strip wandelen en constateren dat DJ Tiesto  vanavond hier zijn plaatjes zal draaien. We vergapen ons nog even aan alle pracht en praal en gaan op tijd slapen, morgen wacht een rit van meer dan 90km.

Via de noordkant de stad uit is een ander verhaal. We laten de glitter en glamour letterlijk achter ons en zien de armoede die ook in deze stad aanwezig is. We passeren vroeg in de ochtend een daklozencentrum en in en om het centrum zien we “honderden mensen die ergens in of in de buurt van het centrum de nacht hebben doorgebracht” hun boeltje oppakken en aan hun dag op straat beginnen. We schamen ons en durven geen foto’s te maken. Hele gezinnen met hun hele hebben en houden in kartonnen dozen of een boodschappenkarretje. Dit is de andere kant van het kapitalisme. Laten we hopen dat het in Europa nooit zover komt. Na een uurtje fietsen nemen we een ontbijt bij MacDonalds. Veel mensen staan in de rij en we raken in gesprek met een aardige oudere dame. We vertellen wat we net gezien hebben en ze zegt: “dat zijn mensen die de verkeerde keuzes in hun leven hebben gemaakt. De meesten zijn verslaafd of hebben een strafblad”. Zo kun je er natuurlijk ook tegenaan kijken. Maar in een land waar de armoede je kan overvallen, alleen al doordat je toevallig ziek wordt ,vraag ik mij af hoeveel eigen schuld- dikke bult gevallen er zijn?

img_20170205_164404

img_20170205_154453

Na 96km fietsen vinden we een prima kampeerplek achter een tankstation bij een paardenboer. Bij het verlaten van onze kampeerplek zien we een bord langs de weg  staan van een hotel/casino voor $ 27,- . Dat is wel erg verleidelijk en als het weer dan ook nog een beetje tegenzit is de keuze snel gemaakt. Dus gunnen we onszelf na 50km fietsen nog maar een extra hotelnacht onder het mom van ‘kamperen is bijna net zo duur’ .

casino

dscn1026-klein

We zijn op weg naar Quail Creek State Park. Dit is een park met een meer, nou ja in de woestijn zijn natuurlijk niet zoveel meren, dus maken Amerikanen ze daar zelf. Je bouwt een dam in de loop van een rivier en laat de boel gewoon vollopen. De afmetingen zijn niet wat wij gewend zijn van een meer in Nederland, maar voor woestijn begrippen heel wat. Je kunt er zwemmen, waterskien, vissen, met je speedboot en waterscooter spelen en natuurlijk ook kamperen. Maar voordat we daar zijn moeten we eerst nog een flink stuk over de snelweg fietsen. Geen problem, want de vluchtstrook is breed en Amerikanen zijn doorgaans redelijke chauffeurs, die met een grote boog om fietsers en wandelaars heen gaan. Alleen bij het binnenkomen van een stad moet je altijd gokken welke afslag je moet hebben en dit keer bij St George gokken we verkeerd. We stuiten op een brug zonder vluchtstrook en gevaarlijk veel en vooral zwaar verkeer. Gelukkig heeft ook hier het fietsvirus toegeslagen en zien we een fietspad langs de zijkant van de berm, maar er zit nog wel een hek tussen ons en het fietspad, dus moeten we een afslag terug op de vluchtstrook tegen het verkeer in. We overleven dit en vinden al snel onze weg door de stad en na een keer vragen fietsen we net voor donker Quail Creek State Park binnen. Gauw de tent opzetten en eten koken. De weersverwachtingen zijn goed en moe maar voldaan vallen we in slaap.

img_20170208_075602

img_20170208_075429

dscn1029-klein

We blijven een dag om van het mooie weer en deze bijzondere  plek te kunnen genieten. Een rustdag is welkom, want de volgende  etappe is een lange van meer dan 90km met een stijging van 800m. We gaan de woestijn weer in en daar is niet zoveel en daarom hebben we eten bij ons voor twee dagen. We beginnen dus extra zwaar aan de klim die voornamelijk in de eerste helft van de etappe zit. Zo gaan de eerste 4km met een percentage van 5 tot 7% en de volgende 5km met 4 tot 6%, daarna varieert het nog zo’n 20km van 1 tot 3%. Na 50km zitten we op hoogte (1550m) en gaat de weg nog wat op en neer maar dat mag geen naam hebben. Na 93km en bijna 1000m klimmen in de benen zijn we in het Kaibab Paiute Indian Reservation, waar we slapen op de geheel gerenoveerde camping met prima voorzieningen voor maar $10.-. We genieten van de stilte, de ruimte en het geluid van de huilende coyotes en vallen als een blok in slaap.

img_20170210_070432

Op dit moment zijn we in Kanab. De uitvalsbasis voor allerlei excursies naar de mooiste plekken van Utah. Zion National Park, Bryce Canyon, de North Rim van Grand Canyon, de Wave en nog veel meer. Maar omdat het regent en de onverharde wegen dan onbegaanbaar worden, blijven wij een dagje binnen. Die excursies doen we wel een andere keer en Zion zijn we al eens geweest. Morgen vertrekken we richting Page. De weersverwachtingen gaan de goede kant uit en als het meezit kunnen we bij Page een excursie doen naar Antelope Canyon ook zo’n bijzondere plek. Daarna zien we dan wel weer verder.

~ door omaopafiets op februari 12, 2017.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

 
%d bloggers liken dit: