Canyons en meer

Na twee dagen kijken naar de regen vanuit ons hotel  is het tijd om verder te gaan. De weersverwachting geeft droog weer aan vanaf 10.00 uur. En inderdaad het  is droog als we vertrekken richting het oosten naar Page. De wind valt mee en de temperatuurmeter geeft een schamele 5 graden aan. Niet erg warm, maar als je doorfietst krijg je het vanzelf warm. We hebben  zo’n 90km voor de boeg door een soort ‘niemandsland’.  Dat wil zeggen er is vrijwel geen bewoning en daardoor ook geen voorzieningen als een tankstation of winkel. We zorgen ervoor dat we voldoende eten en drinken bij ons hebben voor twee dagen. En ook wat lekkers voor bij de thee-/koffiepauze, want het is tenslotte mijn verjaardag.

dscn1035

We zijn nog geen drie kwartier onderweg of het begint alweer te regenen. De wind wakkert aan en de temperatuur zakt naar 2 graden. Stoppen is geen optie, want er is geen mogelijkheid om te schuilen en dan wordt je nog kouder. Dus trappen we dapper door. Ik betrap mijzelf erop dat ik toch een beetje twijfel of ik dit wel een hele dag kan volhouden. Mijn handen worden zo verschrikkelijk  koud dat ik er geen gevoel meer in heb. Dat is lastig want bij het berg-op en berg-af rijden moet je steeds schakelen en soms in je remmen knijpen.  Ik bedenk dat een laagje plastic de wind kan tegenhouden en fiets verder met plastic zakken over mijn koude, natte handen. Gelukkig, dat helpt een beetje. En zowaar na ruim 2 uur klaart het weer een beetje op en wordt het droog.  We trappen nog een poosje door om op te drogen en vinden een geschikte plek voor de koffiepauze, want mijn verjaardag moet tenslotte ook nog gevierd worden.

img_20170212_125723

De rest van de dag blijft het redelijk droog. Het laatste stuk van de tocht rijden we door Staircase Escalante National Park. Een bijzonder mooie omgeving waar in het verleden menig western is opgenomen.

img_20170212_152301

dscn1040

dscn1039

dscn1045

Na 92km en één lekke band rijden we de camping op van een Guest Range. We vinden een droge plek om de tent op te zetten en genieten van een welverdiende warme douche.

img_20170213_164209

Wanneer we wakker worden ziet het er heel anders uit. De zon schijnt en de lucht is strak blauw en we fietsen door een prachtig landschap met rotsen in allerlei kleuren en tot de verbeelding sprekende vormen.

dscn1049

 

Om in Page te komen moeten we over de Glen Canyon Dam. Net zoiets als de bekende Hoover Dam, maar iets kleiner. Het betekent wel een mooie lange afdaling gevolgd door een stevige klim, want de dam is in de Colorado River gebouwd.

img_20170213_215858

We weten dat er een fijne camping is in Page en dat het weer de komende dagen heel goed zal blijven en willen hier dan ook  twee dagen  blijven. Er is in deze omgeving veel moois te zien en daar moet je tijd voor uittrekken. We besluiten niet naar de overbekende en veelvuldig door toeristen bezochte Antelope Canyon te gaan, maar Waterhole Canyon te bezoeken. Hiervoor moeten we eerst een permit halen bij het ‘Chapter House’. Deze canyon ligt in het Navajo Indian Reservation en het is  niet toegestaan je buiten de doorgaande wegen te begeven zonder permit..  Na enig zoeken vinden we het kantoortje en krijgen we na het invullen van een formulier en het voldoen van het vereiste bedrag  de begeerde permit.

dscn1053

We kunnen op pad! Eerst brengen we nog een bezoek aan ‘ Horseshoe Canyon’. Zoals de naam al doet vermoeden een canyon in de vorm van een hoefijzer. Dat fenomeen is ons niet onbekend, want in Goose Necks State Park dat we op een eerdere reis hebben bezocht, heeft de San Juan River een dubbel hoefijzer uitgesleten uit de rotsen. Het bijzondere van Horse Shoe is echter dat langs de rivier aan de voet van de canyon bomen en struiken groeien.

dscn1058

Dan begint het avontuur. We bereiken de plek langs de weg waar we de fietsen kunnen achterlaten en het pad begint naar Waterhole Canyon. Eigenlijk moeten we de permit zichtbaar achter de voorruit leggen, maar ja die hebben we niet. Aan de fiets plakken is ook geen optie, want dan kan ie er worden afgehaald, of wegwaaien. We besluiten de permit bij ons te houden, zo kunnen we hem altijd laten zien als ernaar gevraagd wordt. Het pad wordt aangegeven door kleine stapeltjes stenen die op zo’ n 10 meter van elkaar liggen. Soms is het een beetje lastig om te zien waar het pad heen gaat, maar we vinden het steeds weer. Na ongeveer 750 meter bereiken we de plek waar we de canyon in kunnen. Hiervoor moeten we een schuine stenen helling af en ik gebruik mijn handen en voeten om niet uit te glijden. De wereld waar we dan in komen lijkt wel van een andere planeet. Allerlei variaties van rode zandstenen rotsen, die de meest wonderlijke vormen hebben aangenomen onder invloed van het water dat via deze canyon wordt afgevoerd.

dscn1062

img_20170214_141311

Minstens twee uur wandelen, klimmem en klauteren we door de canyon, die onder invloed van het veranderende zonlicht een diepe indruk op ons maakt. We zijn dankbaar dat we dit mogen aanschouwen en genieten van de stilte. We komen geen mens tegen. Heel wat anders dan Antelope Canyon, waar je alleen met een georganiseerde tour naartoe kunt. Met busladingen tegelijk worden daar dag in dag uit mensen naartoe gebracht. Nee, we zijn blij dat we deze beslissing hebben genomen.

img_20170214_143918

dscn1079

dscn1085

dscn1077

img_20170214_143216-klein

Na al dit moois, wordt het tijd om verder te gaan. Het weer zal nog een dag of twee  goed blijven, maar daarna worden er drie dagen met buien  verwacht. Dat betekent dat we een geschikte plek moeten vinden waar iets te doen en te zien is. We zijn op zo’n twee dagen fietsen van Tuba City. Een iets groter dorp in het Navajo Indian Reservation, met een museum en een bezoekers informatie centrum, maar ook een supermarkt en verschillende restaurants. We gaan ervan uit dat we ergens onderweg wel kunnen vragen of we onze tent mogen opzetten. Dat is ons tot nu toe altijd nog gelukt, dus dat zal nu ook wel weer lukken.

img_20170215_135731

En inderdaad. In The Gap worden we bij navraag verwezen naar het Chapter House en mogen we na het invullen van onze naam en het ondertekenen van een formulier de tent naast het gebouw  bij de picknickbanken neer zetten. We mogen ook  ons water aanvullen. En zo kamperen we dus weer eens op een niet alledaagse plek.

img_20170215_170127

In Tuba City bezoeken we de historische tradingpost met een museum geheel gewijd aan de Tweede wereldoorlog en de belangrijke rol daarin van de Navajo Code Talkers. Deze groep van meer dan 400 Navajo’s spraken vloeiend Engels en Navajo. Een zeer gecompliceerde taal waar de klemtoon en uitspraak heel precies moeten kloppen. Die taal hebben ze gebruikt om een code te ontwikkelen waarmee geheime boodschappen konden worden overgebracht.  Deze code is nooit gekraakt. Er wordt wel gezegd dat zij ervoor gezorgd hebben dat de V.S. konden winnen van Japan. Nadat de oorlog was afgelopen werden ze bedankt voor hun diensten en gingen ze terug naar het Reservaat. Ze mochten nergens over praten, want de code zou in de toekomst mogelijk opnieuw gebruikt kunnen worden. Pas na 23 jaar mochten ze contact opnemen en met elkaar en praten over het verleden. Ook is er een associatie opgericht. De erkenning van de overheid kwam pas in December 2000.

4a42b4ae6a66ac5c06cf7a45ce02f7b5-code-talkers

 

Navajo Code Talkers stand and salute as the colors are posted during Code Talkers Day event in Window Rock, Ariz., Aug. 14. Photo courtesy of Morris Bitsie

Navajo Code Talkers stand and salute as the colors are posted during Code Talkers Day event in Window Rock, Ariz., Aug. 14. Photo courtesy of Morris Bitsie

Tijdens het boodschappen doen raken we aan de praat met een oudere Navajo dame, die ons er op attent maakt dat er de volgende dag indiaanse dansen zijn in het nabij gelegen Hopi Indian Reservation. De dansen worden gehouden in verband met de initiatieceremonie van de jongens en meisjes van 12/13 jaar. Ze vertelt dat haar kleindochter en kleinzoon meedoen in de ceremonie.  Het is  heel bijzonder om dat een keer te mogen aanschouwen. Een Pow Wow hebben we wel eerder meegemaakt. Dat is meer een samenkomen van verschillende stammen en volken, maar dit is iets van een veel persoonlijker en intiemere orde. De Hopi zijn vriendelijk en tegelijkertijd gereserveerd. Zo mag er in de dorpen beslist niet gefotografeerd worden en wordt je geacht je als gast respectvol te gedragen.

kachina-1

Bij het binnenkomen van het dorp vragen we voor alle zekerheid aan de politieagent of het is toegestaan dat we kijken. Hij  belt voor ons om het na te vragen. Als we zijn uitgenodigd, zegt hij, mogen we kijken, maar geen foto’s drukt hij ons op het hart. We fietsen door tot het centrale plein, waar de Kiva zich bevindt. Een Kiva is een ondergrondse ruimte die gebruikt wordt voor spirituele ceremonies.  In het geloof van de Hopi spelen  bovennatuurlijke wezens (Kachina’s) een belangrijke rol. Tijdens de ceremonies worden deze wezens vertegenwoordigd door de  Kachina-Dancers (gemaskerde leden van de gemeenschap).

kachina

Het hele dorp is uitgelopen en vanuit de verre omtrek zijn familie en vrienden gekomen om deze belangrijke gebeurtenis van de jongens en meisjes bij te wonen. Wij houden ons op de achtergrond en wachten af wat er gaat gebeuren. Na ongeveer een half uur komen de Kachina-Dancers in hun meest prachtige kostuums uit de ondergrondse Kiva tevoorschijn. Ze dansen op het ritme van de drum totdat iedereen naar boven is gekomen. Hierna volgt onder het zingen en dansen vier keer een rondgang door het dorp, waarna alle deelnemers worden gezegend en weer de Kiva ingaan. De drumslagen blijven ritmisch doorgaan. Dan worden alle meisjes en jongens die die ochtend hebben deelgenomen aan de initiatie ceremonie opgesteld in een rij. Ze zijn blootsvoets en dragen  speciale kleding voor deze ceremonie.  Ze worden allemaal geflankeerd door een man (vader,oom,opa?) en een vrouw (moeder, tante,oma?) en worden een voor een naar de ingang van de Kiva geleidt door beide volwassenen, waarna de vrouw weggaat en de mannelijke begeleider mee naar beneden gaat.

kachina-2

131303-400x300-hopidance

Het is een heel bijzonder schouwspel en we zijn onder de indruk van het respect dat getoond wordt door de omstanders. Het valt ons op dat er ook door de Hopi zelf geen foto’s worden gemaakt, ook niet met een telefoon. Het is al bijna donker wanneer we diep onder de indruk  terugkeren naar onze tent. Helaas geen foto’s dus.

Al met al viel het reuze mee met de regen en zijn we klaar voor de laatste paar dagen fietsen. Als het goed is nog een dag met een paar buien. Om op alles voorbereid te zijn hebben we iets bedacht om droge en vooral warme handen te houden. We kopen twee paar rubber huishoudhandschoenen die we aantrekken over onze gewone handschoenen heen. Zo blijven de handschoenen droog en onze handen warm. Bovendien zijn we zo ook nog extra goed te zien!

dscn1091

Omdat we verwachten nat te regenen en we al meer dan zeven nachten hebben gekampeerd hebben we een hotel besproken in Cameron. Kunnen we indien nodig alle kleding weer drogen en hoeven we de dag daarna geen natte tent mee te nemen. Het hotel ligt aan de Little Colorado River en beschikt over een winkel met een zeer uitgebreide collectie Native American kunst.

img_20170220_101847

Cameron ligt op nog geen uur rijden  van Flagstaff, daarom komt Dirk samen met Lila een bezoekje brengen. Heel gezellig om elkaar na drie weken weer te zien en we kunnen meteen de spullen die we niet meer nodig hebben meegeven. Scheelt weer wat gewicht. We gaan die avond op tijd slapen, want morgen wordt een zware dag.

img_20170220_102041

We staan op tijd op en na een goed ontbijt beginnen we aan onze klim. We moeten we niet alleen 100km fietsen, maar ook nog eens klimmen van 1200m naar 2200m. Het landschap is weids en groots. Gaandeweg zal dat veranderen. Hoe hoger we komen hoe meer begroeiing er is. Eerst struiken en later jeneverbes- en dennenbomen. We houden een koffie- en lunchpauze en om 15.10 uur bereiken we de ingang van het park. Is dat even boffen het is ‘Presidents Day’ en dat betekent dat we gratis naar binnen mogen. Dat scheelt zomaar   $30,-

dscn1092

dscn1093

Het grootste gedeelte van de klim hebben we dan gehad. Nog zo’n 42km naar de camping, Als we niet al teveel meer hoeven te klimmen moet dat lukken voordat het donker is, maar het lukt Ronald amper om mij bij te houden berg-op. Ik kijk steeds in mijn spiegel en zie hem steeds verder bukken over zijn stuur. Hoe kan dat nou? Hij is veel sterker dan ik. Na een aantal kilometers besluit ie om wat te eten. Goed eten is heel belangrijk op de fiets en zeker als je behoorlijk wat kracht moet leveren zoals vandaag. Daarom hebben we altijd ‘noodvoer’  bij de hand. Meestal iets van koek of bananen. En ja hoor de laatste 30km gaan weer als vanouds. Ik moet mijn best doen om bij te blijven.

img_20170220_172000

img_20170220_161345

Net voor donker rijden we de camping op en bemachtigen we een plekje toevallig naast mensen die we de dag daarvoor gesproken hebben. Ze herkennen ons en we worden uitgenodigd voor het avondeten in hun caravan. Wat boffen we na zo’n lange dag. We hebben een gezellige avond en vallen uiteindelijk moe maar voldaan in een diepe slaap.

img_20170221_101901

Bij het ontbijt schuiven onze buren aan. We wisselen fietservaringen uit onder het genot van een kop thee uit een pot met een heuse theemuts  en voor we het ons realiseren is het tijd om te vertrekken. Maar niet voordat we hebben afgesproken dat zij beslist een keer in Nederland moeten komen fietsen. Wij hebben fietsen genoeg en dat maakt het aanbod wel aantrekkelijk voor ze.

We verlaten het Grand Canyon National Park via de andere ingang en rijden genietend van het mooie weer op ons gemak naar de laatste overnachtingsplaats van de reis. We zijn al vroeg op de plaats van bestemming en besluiten voordat we de tent gaan opzetten om onze lunch te gebruiken op de picknickbank van het nabij gelegen tankstation. We zitten lekker in het zonnetje en zien in de verte de lucht steeds verder betrekken. Het wordt steeds donkerder en we kijken elkaar aan en hebben dezelfde gedachte. Naast het tankstation is een hotel. Zullen we……? Ronald gaat eerst informeren naar de prijs, want in deze toeristische omgeving is die vaak heel anders dan we gewend zijn. Het valt mee en we twijfelen geen moment. We krijgen een kamer op de begane grond en vlak voordat de bui losbarst rollen we onze fietsen naar binnen. We doen de TV aan en laten ons bijpraten over de dagelijkse commotie die Trump veroorzaakt. Het lijkt wel een soap.

Bij het opstaan staat de zon aan de hemel en is er niets meer te zien van de enorme hoosbui die gisteren is overgekomen. De laatste etappe! We zitten op 1600m hoogte en moeten naar 2100m, maar tussendoor is er een stuk van ruim 2400m hoogte. Dus dat wordt klimmen. Er wordt harde wind verwacht. Het eerste stuk valt erg mee. De wind is nog niet op volle kracht en de richting van waaruit die waait is niet geheel ongunstig. Zo moet het lukken. Maar zoals altijd, wakkert de wind ook deze keer behoorlijk aan en als de weg dan ook nog eens een bocht maakt en het stijgingspercentage toeneemt, moeten we stevig aan de bak. De lucht betrekt langzaam en we gebruiken de laatste zonnestralen voor een koffiepauze.

Het wordt kouder en we passen ons tempo noodgedwongen aan. Wanneer we hoger komen ligt er steeds meer sneeuw en tenslotte op 2400m ligt er nog een heel pak. De weg is schoon, maar de temperatuur zakt naar het vriespunt. We hebben trek en willen graag lunchen, maar zomaar in de sneeuw zitten is niet zo handig. Gelukkig zien we na verloop van tijd een piepklein kapelletje langs de weg staan. We stoppen en controleren of de deur open is. “En ja.. van Gods huis is de deur altijd open”. Zelfs op 2400m hoogte voor een paar verkleumde fietsers. We gebruiken het altaar als tafel en nemen plaats op een van de bankjes die er staan. We hebben op heel bijzondere plekken gelunched, maar nog nooit in een kerk(je). Het smaakt prima en dankzij de thee warmen we lekker op.

Het allerlaatste stuk gaan we voornamlijk heuvel af, dus schieten we lekker op. Het venijn zit hem ook deze keer weer in de staart, want bij binnenkomst in Flagstaff moeten we een korte maar heel stijle heuvel op. Volgens Ronald wel 20%. Mijn voorwiel komt bijna los van de grond, maar het lukt ons beiden om zonder afstappen boven te komen. Nu nog twee heuvels en we zijn weer ‘thuis’. We laten ons niet kennen en trappen onverstoord door. De laatste heuvel begeleidt door Dirk en Lila in de auto. Lila vraagt of we meegaan naar haar huis? Ja natuurlijk . Ze lacht en is blij. Een betere afsluiting van de tocht kunnen we ons niet  voorstellen.

We hebben nog twee weken voordat we weer naar huis gaan. Dat betekent eerst uitrusten en zodra het weer het toelaat nog een paar goede fietstritten in de omgeving van Flagstaff. Maar daar moeten we nog even op wachten want er is voor de komende dagen meer dan een halve meter sneeuw voorspelt.

img_20170228_084128

 

En inderdaad er valt opnieuw zoveel sneeuw dat de scholen weer gesloten zijn en wij op Lila mogen passen en natuurlijk lekker sneeuw scheppen. Gelukkig is de temeratuur overdag boven 0 en na twee dagen zijn de wegen weer helemaal schoon. Dat komt goed uit, want er is nog één ding dat we graag willen zien. De Grand Falls in het Navajo Indian Reservation. Een waterval in de Little Colorado River midden in de woestijn. Met zijn 56 meter hoogte is deze waterval groter dan de Niagara waterval, maar lang niet zo bekend. Dat komt gedeeltelijk omdat er maar een paar perioden per jaar genoeg water door de Little Colorado River stroomt om van een een echte ‘water’val te kunnen spreken. Dit is na de winter als het smeltwater uit de Bergen komt en tijdens het regenseizoen in de zomer. De Grand Falls zijn vooral bekend door het bruin gekleurde water. Dit wordt veroorzaakt door de modder die wordt meegevoerd met het water. De bijnaam is dan ook The Chocolate Factory.

img_20170304_115649

Gelukkig heeft Dirk een 4-wiel aangedreven auto, want de waterval is alleen bereikbaar via een overharde weg van 16km. En na de sneeuwval en regen van de afgelopen periode weten we niet wat de conditie van deze weg zal zijn.

Wanneer we uit de auto stappen horen we het geraas van het water al. We lopen de honderd meter naar de rand en staren sprakeloos naar dit bijzondere natuur fenomeen. Een grote waterval middenin de woestijn. Hier hebben we zeker drie jaar op gewacht.  We zijn er stil van en blijven een uur om de waterval van alle kanten te bekijken en te fotograferen.

img_20170304_123521

img_20170304_121314-1

img_20170304_115933

img_20170304_124306

Nu resten nog een paar dagen die we zullen gebruiken om kadootjes voor het thuisfront te kopen. De spullen die hier blijven moeten worden opgeborgen en de fietsen schoongemaakt. Woensdag vliegen we terug nar Nederland, waar we (als alles goed gaat)donderdagavond zullen aankomen.

 

 

 

 

 

 

 

 

~ door omaopafiets op maart 6, 2017.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

 
%d bloggers liken dit: