Gokken en winnen in Las Vegas en een vraag.

•februari 12, 2017 • Geef een reactie

Vanuit Kingman is het eerst even klimmen en dan twee dagen fietsen naar Las Vegas.

img_20170131_101258

Vroeger deden we dit in een dag, maar dat hoeft niet meer. Bovendien is er halverwege een restaurant waar we graag langs gaan. Soms zetten we onze tent achter het restaurant op en een andere keer kamperen we vlakbij gewoon in de woestijn. Zo ook deze keer. We worden gastvrij ontvangen en raken in gesprek met de nieuwe eigenaresse. De oprichtster van dit restaurant ‘ Rosie’s Denn’  is een paar jaar geleden op 93 jarige leeftijd overleden. Zij begon lang geleden toen er nog helemaal niets was op deze plek een restaurant. De plek is uitgegroeid tot een gemeenschap met een twintigtal huizen een tankstation en piepkleine kapel en natuurlijk het oorspronkelijke restaurant met speciale aandacht voor motorrijders. Bij het afscheid krijgen we stickers en een baseballcap als cadeautje mee, omdat we zo trouw elke keer op de fiets langskomen. De volgende ochtend brengen we voor ons vetrek naar Las Vegas nog even een klein cadeautje langs als tegenprestatie. Wij hebben altijd wat kleine delftsblauwe klompjes bij ons om als cadeautje weg te geven. Dit wordt zeer op prijs gesteld en geeft ons een goed gevoel.

dscn1016-klein

img_20170131_162111

sta71133-klein

sta71135-klein

sta71136-klein

De titel van dit bericht verklapt het al een beetje….  Inderdaad wij zijn naar Las Vegas gegaan en daar ga je natuurlijk niet alleen heen om lichtjes te kijken, maar voor serieuzer zaken namelijk……. gokken. Daar weten wij wel raad mee. Je kunt bijna zeggen dat wij inmiddels     ‘vaste klant’ zijn bij het Rail Road Pass Hotel en Casino. Dat komt omdat het zo’n 30km ten oosten van de Strip (Las Vegas Boulevard) ligt,met al de grote casino’s en hotels en wij meestal vanuit die richting komen . We hebben er dan vanaf de overnachtingsplek in de woestijn zo’n 60km fietsen opzitten en in de buurt van een hotel met een restaurant waar je voor een heel schappelijke prijs goed kunt eten willen je benen ineens niet meer. Er zit dan niets anders op dan te stoppen, een kamer te boeken en lekker te gaan eten. Na het eten is er dan voldoende tijd om in het Casino een gokje te wagen. Dat is natuurlijk ook de bedoeling, want aan gasten die alleen voor een goedkope kamer en eten komen hebben ze niets. Wij passen ons graag aan en weten precies welke gokmachines we moeten hebben. Die waar je voor $ 1,-  100 keer kunt gokken! Dus voor 1 cent per gok. We zijn en blijven tenslotte zuinige Nederlanders. Doorgaans hebben wij meer dan 2 uur plezier van die $1,- of hooguit $ 2,- Het wordt helemaal leuk als je dan ook nog aan de winnende hand bent. Ja ja ook deze keer lukte het weer. Na 2 uur op knoppen drukken staat de teller zowaar op $ 8,- . We besluiten dat we op het hoogtepunt moeten stoppen,  voordat we verlies gaan lijden en laten deze $ 8,- uitbetalen.  Dat is een behoorlijk winstpercentage. Nu komt de vraag: Hoeveel winst hebben wij eigenlijk?? Volgens mij 700%, want ik heb er $ 1,- ingestopt en $ 8,- uitgehaald. Volgens Ronald hebben we 800%, want $8,- is 8 keer zoveel als we er ingestopt hebben. Na wat filosoferen, werd de winst steeds groter, want die dollar die je in de machine stopt had je eigenlijk al als verlies beschouwd, dus heb je nog meer winst. Als we nog langer zo doorgaan met ons ‘rijk rekenen’ zijn we straks miljonair!!  We besluiten de winst de volgende ochtend om te zetten in een ontbijt.  Dat is dan ook weer zoiets voor als je regels kent in Las Vegas. Bij veel casino’s kun je door je e-mailadres op te geven een ‘playerscard’ krijgen. ( hiervoor gebruik je natuurlijk een hotmailadres dat je alleen voor dit soort zaken gebruikt). Deze playerscard geeft je allerlei kortingen in de diverse restaurants van het casino en zo hebben wij dus een compleet ontbijt voor $1.99.  En dus nog 50% over van onze winst, of was het toch 40%?? Zo komt splinter wel door de winter!

auto-klein-2

img_20170202_125525

 

Na dit hele avontuur zetten we koers naar de westkant van Las Vegas, we laten The Strip links liggen en belanden in Downtown LasVegas. Zeg maar het oude Las Vegas. Hier waren we nog niet eerder geweest en we wandelen over een promenade met overkapping met links en rechts hotels en casino’s. Boven ons bevindt zich een kabelbaan waar bij tijd en wijle toeristen in een tuigje aan ons voorbij suizen. Je moet er maar opkomen. We hebben een leuk gesprek met een “buiksprekende Engelsman” en zijn pop ?!

 

dscn1021-klein

Na dit feestgedruis wordt het tijd om door te gaan naar de prachtige camping van Red Rock State Park. Een mooie natuurcamping net buiten Las Vegas. Vroeger lag dit park en de camping veel verder buiten de stad, maar ja, tijden veranderen en steden groeien en veranderen mee. Veel goede fietsstroken in, om en dwars door de stad. We weten nog van enkele jaren geleden dat we helemaal van de ene naar de andere kant van stad kunnen via een fietsstrook. Heel fijn in zo’n grote stad. Wat ook leuk is dat we het fietsverkeer in de afgelopen 10 jaar enorm hebben zien toenemen. Vooral recreatief maar ook woon-werk, en zelfs (semi)profs komen er in de winter hun rondjes rijden. Dit is trouwens een trend die we in het hele Zuid-westen hebben waarnemen. Van Phoenix en Tucson in Arizona tot Gallup in New Mexico en St. George in Utah. Een goede zaak vinden wij. Na even zoeken hebben we de juiste route gevonden en fietsen we zonder problemen naar de camping.

sta71137-red-rock-klein

Na een rustdag in Red Rock State Park gaan we verder. We willen richting Death Valley waar deze tijd van het jaar de temperatuur zeer aangenaam is. Veel beter dan in de zomer. Wij verbazen ons altijd weer over al die Europeanen die er zo nodig in de zomer heen moeten. Niet doen!. Het gebied is te mooi om alleen vanuit de auto te bekijken. Wij waren er een keer midden September en toen was het nog 50 graden in de schaduw. Je kon je fiets niet beetpakken zo heet was die. We hebben toen tot 17.00 uur in de schaduw moeten wachten voordat we onze etappe konden afmaken. Dan is de winter een veel betere periode.

We zitten al om 9.30 uur op de fiets, want er wacht ons een etappe van bijna 100km met een bergpas erin. Om 18.00 is het donker en voor die tijd willen we op onze plek van bestemming zijn. De eerste 25km zijn vrij vlak en gaan gesmeerd, daarna zullen we aan de bergpas beginnen, maar bij het begin van de klim staat een bord: ‘ Road work ahead’ . Dat is niet zo erg denken we nog daar fietsen we wel omheen, maar nog geen 200meter verder staat een bord: Verboden voor fietsers en wandelaars. Dat is heel vervelend, want dit is voor ons de enige toegangsweg naar Death Valley. De onverharde weg door de bergen is in de winter met sneeuw en regen niet te doen. Wat nu?? We besluiten eerst maar een kop thee te nemen en wat te eten en buigen ons over de kaart. “Nee geen doen we moeten ons reisplan omgooien”.

img_20170205_095846

sta71142-klein

De weersvooruitzichten zijn heel goed voor de komende week en dus besluiten we richting het noorden te gaan. Richting Utah! Daar is veel natuurschoon te zien. Utah is vooral bekend van zijn rode rotsformaties met de meest fantastische vormen en kleuren. Maar goed dat betekent wel dat we terug moeten Las Vegas door en via de noordkant uit zullen gaan. Dat lukt nooit in een dag die inmiddels al half voorbij is. We zakken  af  naar de Strip waar we noodgedwongen een hotelovernachting nemen. (dit is goedkoper dan een overnachting op de camping daar en bovendien kunnen de fietsen mee naar binnen. Wel zo veilig). Zo kunnen we toch nog even over The Strip wandelen en constateren dat DJ Tiesto  vanavond hier zijn plaatjes zal draaien. We vergapen ons nog even aan alle pracht en praal en gaan op tijd slapen, morgen wacht een rit van meer dan 90km.

Via de noordkant de stad uit is een ander verhaal. We laten de glitter en glamour letterlijk achter ons en zien de armoede die ook in deze stad aanwezig is. We passeren vroeg in de ochtend een daklozencentrum en in en om het centrum zien we “honderden mensen die ergens in of in de buurt van het centrum de nacht hebben doorgebracht” hun boeltje oppakken en aan hun dag op straat beginnen. We schamen ons en durven geen foto’s te maken. Hele gezinnen met hun hele hebben en houden in kartonnen dozen of een boodschappenkarretje. Dit is de andere kant van het kapitalisme. Laten we hopen dat het in Europa nooit zover komt. Na een uurtje fietsen nemen we een ontbijt bij MacDonalds. Veel mensen staan in de rij en we raken in gesprek met een aardige oudere dame. We vertellen wat we net gezien hebben en ze zegt: “dat zijn mensen die de verkeerde keuzes in hun leven hebben gemaakt. De meesten zijn verslaafd of hebben een strafblad”. Zo kun je er natuurlijk ook tegenaan kijken. Maar in een land waar de armoede je kan overvallen, alleen al doordat je toevallig ziek wordt ,vraag ik mij af hoeveel eigen schuld- dikke bult gevallen er zijn?

img_20170205_164404

img_20170205_154453

Na 96km fietsen vinden we een prima kampeerplek achter een tankstation bij een paardenboer. Bij het verlaten van onze kampeerplek zien we een bord langs de weg  staan van een hotel/casino voor $ 27,- . Dat is wel erg verleidelijk en als het weer dan ook nog een beetje tegenzit is de keuze snel gemaakt. Dus gunnen we onszelf na 50km fietsen nog maar een extra hotelnacht onder het mom van ‘kamperen is bijna net zo duur’ .

casino

dscn1026-klein

We zijn op weg naar Quail Creek State Park. Dit is een park met een meer, nou ja in de woestijn zijn natuurlijk niet zoveel meren, dus maken Amerikanen ze daar zelf. Je bouwt een dam in de loop van een rivier en laat de boel gewoon vollopen. De afmetingen zijn niet wat wij gewend zijn van een meer in Nederland, maar voor woestijn begrippen heel wat. Je kunt er zwemmen, waterskien, vissen, met je speedboot en waterscooter spelen en natuurlijk ook kamperen. Maar voordat we daar zijn moeten we eerst nog een flink stuk over de snelweg fietsen. Geen problem, want de vluchtstrook is breed en Amerikanen zijn doorgaans redelijke chauffeurs, die met een grote boog om fietsers en wandelaars heen gaan. Alleen bij het binnenkomen van een stad moet je altijd gokken welke afslag je moet hebben en dit keer bij St George gokken we verkeerd. We stuiten op een brug zonder vluchtstrook en gevaarlijk veel en vooral zwaar verkeer. Gelukkig heeft ook hier het fietsvirus toegeslagen en zien we een fietspad langs de zijkant van de berm, maar er zit nog wel een hek tussen ons en het fietspad, dus moeten we een afslag terug op de vluchtstrook tegen het verkeer in. We overleven dit en vinden al snel onze weg door de stad en na een keer vragen fietsen we net voor donker Quail Creek State Park binnen. Gauw de tent opzetten en eten koken. De weersverwachtingen zijn goed en moe maar voldaan vallen we in slaap.

img_20170208_075602

img_20170208_075429

dscn1029-klein

We blijven een dag om van het mooie weer en deze bijzondere  plek te kunnen genieten. Een rustdag is welkom, want de volgende  etappe is een lange van meer dan 90km met een stijging van 800m. We gaan de woestijn weer in en daar is niet zoveel en daarom hebben we eten bij ons voor twee dagen. We beginnen dus extra zwaar aan de klim die voornamelijk in de eerste helft van de etappe zit. Zo gaan de eerste 4km met een percentage van 5 tot 7% en de volgende 5km met 4 tot 6%, daarna varieert het nog zo’n 20km van 1 tot 3%. Na 50km zitten we op hoogte (1550m) en gaat de weg nog wat op en neer maar dat mag geen naam hebben. Na 93km en bijna 1000m klimmen in de benen zijn we in het Kaibab Paiute Indian Reservation, waar we slapen op de geheel gerenoveerde camping met prima voorzieningen voor maar $10.-. We genieten van de stilte, de ruimte en het geluid van de huilende coyotes en vallen als een blok in slaap.

img_20170210_070432

Op dit moment zijn we in Kanab. De uitvalsbasis voor allerlei excursies naar de mooiste plekken van Utah. Zion National Park, Bryce Canyon, de North Rim van Grand Canyon, de Wave en nog veel meer. Maar omdat het regent en de onverharde wegen dan onbegaanbaar worden, blijven wij een dagje binnen. Die excursies doen we wel een andere keer en Zion zijn we al eens geweest. Morgen vertrekken we richting Page. De weersverwachtingen gaan de goede kant uit en als het meezit kunnen we bij Page een excursie doen naar Antelope Canyon ook zo’n bijzondere plek. Daarna zien we dan wel weer verder.

Sneeuw, meer sneeuw, ingesneeuwd

•januari 31, 2017 • 4 reacties

We zijn inmiddels al enige tijd in de V.S. Het is altijd weer fijn om Dirk, Brooke en Lila te zien. Lila is een flinke peuter met een woordenschat  (in het engels) die al bijna groter is dan de onze. Dat wordt nog wat als ze ouder is en merkt dat het engels van opa en oma niet helemaal perfect is. Maar dat duurt nog wel even en maakt dat wij moeten zorgen dat ons engels (nog) beter wordt. Houd je jong zullen we maar zeggen. We vlogen deze keer via Londen Heathrow, waar de eerste hulp wordt verleend door verpleegkundigen die zich op de fiets over de luchthaven verplaatsen.

verpleegkundige-klein-2

Na een vlucht van meer dan 11 uur van Londen naar Phoenix was Dirk er om ons op te halen. De immigrationambtenaar was ons gunstig gezind (dit was nog voordat Trump president werd) en ze hoefden zelfs maar de vingerafdrukken van een hand te hebben. ” Van de rest hebben we genoeg” was het antwoord en ook de 7 stukken oude kaas die we bij ons hadden vormden geen enkel probleem.

De volgende ochtend had Lila er lucht van gekregen dat opa en oma er waren en dus waren we om 7.00 de klos. Ze kwam heel stilletjes bij ons om verder uit te slapen. Wat een cadeautje als je nagaat dat we er maar 2 keer  per jaar zijn en dus toch zo vertrouwd!

De eerste week hebben we altijd nodig om te wennen aan het tijdsverschil (8 uur in de winter) en onze campingutrusting die daar is te controleren en de fietsen reisklaar te maken. We hebben  in en rond Flagstaff ook onze fietsrondjes en die proberen we natuurlijk zo snel mogelijk uit. Het is zo n eerste week altijd weer wennen aan de hoogte en vooral aan de heuvel met een stijgingspercentage van 11% die we op moeten om bij Dirk’s huis te komen. Maar ook deze keer merken we dat naarmate de dagen verstrijken we steeds makkelijker gaan rijden en de heuvel opkomen.

Na een week verandert het weer drastisch. Een enorm koude front komt eraan en op deze hoogte betekent dat veel, heel veel sneeuw. Er worden 4 dagen sneeuw voorspelt dan 1 dag zon en vervolgens opnieuw een week sneeuw. We willen nog vrienden in Gallup ( 3 uur rijden naar het oosten) bezoeken. De auto die we daarvoor van Dirk mogen gebruiken is de BMW Z3. Een hele snelle auto, maar niet zo handig in de sneeuw.  Dus besluiten we nog dezelfde avond te vertrekken om voor de bui weg te zijn. Die ene dag zon die tussen de sneeuwbuien wordt voorspelt kunnen we dan gebruiken om weer terug te rijden.

gallup-klein

Na bijna 3 uur rijden en zo n 20km voor Gallup horen we een raar geluid! We kijken elkaar aan en roepen tegelijk: “nee niet weer een lekke band!” Wij hebben iets met lekke banden in de buurt van Gallup. Zelfs zo erg dat Dirk iemand ervan verdenkt spijkers te strooien. Maar gelukkig staan we deze keer niet zoals 2 jaar geleden op een helling, want een band verwisselen dat kunnen we wel, maar op een helling was andere koek. Inmiddels zijn we volleerd en weten we precies waar het reservewiel hangt en hoe je dat los krijgt. We staan nog geen 5 minuten stil en er stopt al een grote pickup-truck achter ons. Een Native stapt uit en vraagt wat het probleem is. Dat is snel uitgelegd en binnen no time heeft hij een professionele krik uit de achterbak van zijn auto gepakt. Dat scheelt!! Twee keer pompen en de band kan worden losgedraaid. Nou ja dat dachten we, maar deze band is waarschijnlijk nog nooit lek geweest, want hij zit muurvast. Maar ook hier heeft onze reddende engel een oplossing voor. Een kruissleutel, een dopsleutel en toen dat nog niet genoeg bleek een stuk ijzeren pijp om daarmee de hefboom van de dopsleutel te vergroten. Gelukkig dat werkt. De band snel verwisseld, maar het goede wiel is zoveel breder dan het reservewiel dat die met geen mogelijkeid op die plaats kan worden opgeborgen. Waar laten we dat wiel met die kapotte band nou? Op schoot?  In een sportwagen heb je nauwelijks een kofferbak, dus daar past ie ook niet. Gelukkig biedt onze redder in nood weer uitkomst. Hij moet toch naar Gallup voor werk en rijdt wel even achter ons aan. “Gooi dat wiel maar in de achterbak”. Nou dat laten we ons geen 2 keer zeggen. Wat zijn er toch een aardige mensen. We weten weer even waarom we hier zo graag naartoe gaan. De volgende dag laten we een nieuwe band om de velg leggen bij de bandengarage waar we zo langzamerhand vaste klant zijn en zelfs korting krijgen. Mocht je ooit in de regio van Gallup zijn en ook een lekke band hebben dan weten wij dus een adres voor je. Trouwens we hebben ook een speciaal adresje voor als je goed en lekker brood wil kopen in Gallup. Voor de mensen die al eens in de V.S. zijn geweest is het geen geheim dat wij Hollanders erge moeite hebben met het Amerikaanse “witte watten brood” . In Gallup kun je bij de ‘Silver Stallion’ echt lekker stevig bruin-, wit- en stokbrood kopen.

img_20170119_115331

Na alle vrienden bezocht te hebben in Gallup en vier dagen natte sneeuw en hagel redden we het om precies voor het volgende koude front weer terug te zijn in Flagstaff. We rijden de straat in en het begint te sneeuwen. Wat een geluk, want die heuvel van 11% hadden we met deze auto nooit opgekund en dan hadden we de laatste km met alle bagage moeten lopen. Dirk en Brooke zijn ook de afgelopen dagen weggeweest en dus niet in de gelegenheid om sneeuw te ruimen van de afgelopen dagen. Maar de buren hebben een ‘ snowblower’. Zoiets als een bladblazer, maar dan op wielen en voor sneeuw. Zij hebben een mooi pad gemaakt op de stoep en zelfs de oprit (eerder afrit want hij gaat naar beneden) schoongemaakt. Alleen de BMW moet op zijn plekje schuin naast de oprit. Dus dat moeten we eerst uitgraven en dan zien dat we de auto daar krijgen over de inmiddels opnieuw ondergesneeuwde en spekgladde oprit.

sneeuw-4-klein

 

ijspegels-klein

Nou recht naar beneden lukt nog wel, maar dan eindigt ie in de garage en dat is niet de bedoeling. Ronald stuurt wat ie wil, maar hij  glijdt keurig rechtdoor. O jee, dan maar eerst de garage in en dan de parkeerplek verder uitgraven en achteruit insteken. Gelukkig dat lukt. Hoes erover en klaar is Kees. Laat nu de sneeuw maar komen en dat doet ie ook. Een week lang. De scholen blijven dicht, want de schoolbus kan niet rijden. Wij boffen, want daardoor kan Lila ook niet naar daycare en kunnen wij lekker oppassen en spelen in de sneeuw.

sneeuw-2-klein

 

sneeuw-1-klein

Volgens het weerbericht duurt het niet langer dan 6 dagen en wordt daarna het weer beter en zoning en gaan ook de temperaturen weer omhoog. Dat is maar goed ook, want wij willen zo langzamerhand wel eens op de fiets stappen om op avontuur te gaan.  We hebben besloten richting Las Vegas en Death Valley te gaan. Niet ver van Death Valley is een dorp waar het zwembad wordt gevuld met het warme water uit een vulkanische warmwaterbron. Heerlijk om in te dobberen. Dat lijkt ons na alle sneeuw een mooie afwisseling.

williams-klein

We moeten echter nog even geduld hebben, want door de strenge vorst gedurende de nacht blijven de wegen en zelfs de snelwegen hier en daar nog glad. Na nog twee dagen wachten, is Dirk zo lief om ons  de eerste etappe met de auto weg te brengen. Het stuk naar Williams zouden we over de vluchtstrook van de snelweg moeten fietsen, maar die is nog niet overal sneeuwvrij en dus veel te gevaarlijk. Na Williams moeten we nog 25km over de snelweg, maar neemt de hoogte en dus ook de hoeveelheid sneeuw snel af.

sneeuw-3-klein

 

sneeuw-66-klein

sneeuw-66-2-klein

Hierna volgen we de oude route 66 verder naar het westen. Een rustige weg met mooie vergezichten en plaatsen zoals Seligman waar getracht wordt het “66 gevoel” in ere te houden. Iedereen probeert een graantje mee te pikken en vooral selfies makende Japanners genieten hiervan. Wij vragen ons af of ze ook wel iets gezien hebben van de 66, want ze zetten vooral zichzelf op de foto met een telefoon op een selfiestick.

seligman-klein

cozy-corner-klein

Inmiddels zijn we in Kingman aangekomen en hebben we de sneeuw achter ons gelaten. Hierhebben we heel luxe een motel  genomen en op tv kunnen zien hoe Amerika het presidentschap van Trum probbeert te overleven. Het is de hele dag ‘Breaking News’ en wij rollen van de ene verbazing in de andere.  Echte Trump aanhangers zijn we nog niet tegengekomen, maar wel mensen die enthousiast reageren wanneer ze horen dat we uit Nederland komen: ” dat land dat zo graag 2e wil zijn na de V.S”. We volgen de ontwikkelingen met grote belangstelling en hebben de indruk dat veel Amerikanen zich zorgen maken gezien de vele protesten in het hele land.

Wij gaan door naar Las Vegas en houden jullie op de hoogte.

 

 

 

Zandstormen en zomerweer

•februari 18, 2016 • 1 reactie

We zijn alweer ruim een week aan het fietsen en dus tijd voor een update.

Nadat we aan alle verplichtingen hadden voldaan en al het inpakken voor de fietstocht was gedaan vertrokken we donderdag 28 januari voor de eerste etappe naar Williams. We hebben besloten richting Las Vegas te gaan omdat we ook daar vlakbij (in Henderson) nog iemand gedag willen zeggen.

Dat betekent dus westwaarts. Nu is vertrekken uit Flagstaff niet heel moeilijk, want het is altijd heuvel af. Flagstaff ligt op ruim 2000 meter en het gebied er omheen varieert van 1500 tot 300m in Phoenix. Het is altijd even wennen wanneer we vertrekken op de fiets met volle bepakking. het duurt een paar dagen voordat we in het ritme komen. Daarom besluiten we goed te beginnen. De camping is gesloten, dus een goed excuus om een hotel te nemen. Daar hoeven we niet lang over na te denken. We drinken een kop thee bij de Mac, want daar is altijd wifi en kunnen we uitzoeken wat een betaalbaar  en goed (genoeg) hotel voor ons is.

seligman20162

De volgende dag begint het echte werk pas goed. Weliswaar dalen we de eerste 15km  op de snelweg (freeway)de nodige meters, maar daarna draaien we de oude Route 66 op en die gaat behoorlijk op en neer. Dat is even wennen. Omdat we bekend zijn met deze weg en de omgeving, weten we dat we die avond op de KOA camping in Seligman zullen kamperen. Dit dorp bestaat alleen nog dankzij de Route 66 die er doorheen loopt. Bussen vool chinezen stoppen er om met selfiesticks allerlei foto s van vooral zichzelf met op de achtergrond een klein stukje van het dorp of de weg te maken. Zij zullen rond deze tijd wel vakantie hebben, want we zien veel bussen met als opschrift ‘ America- Asia’  andere hebben een mooie tekst (ga ik vanuit)  in het chinees op de bus staan. Het Chineese Nieuwjaar begint op 8 januari en dat wordt hier in de VS uitgebreid gevierd hebben we in verschillende aankondigingen gezien.

vakantie winter 2016 hackberry

seligman 2016 2

We volgen de ‘Mother Road’ tot aan Kingman, maar eerst moeten we nog een nachtje ‘wildkamperen’. En ook dit keer weten we een prachtige plek te vinden en is het inmiddels niet zo heel koud meer. De eerste nacht vroor het nog een graad of 7/8 -C, nu hoeven we ons thermo ondergoed niet meer aan. Dat dat toch een stuk beter slaapt blijkt wel, want de volgende ochtend worden we pas om 8.30 uur wakker. We moeten een beetje opschieten, want we weten dat er voor de komende dagen winters weer is voorspeld. Een groot koude front komt binnen vanuit het westen en zal boven de 1400m sneeuw gaan geven. Daar willen we niet in terechtkomen, want er is tussen onze slaapplaats en Kingman vrijwel niets. We moeten dus zorgen dat we in Kingman zijn voordat het slechte weer daar is. Maar voorlopig ziet het er goed uit en we raken gewend aan het uit- en inpakken van de tassen en de tent en het fietsen gaat ook al beter.  Om half twee komen we de bergen uit en zien we Kingman in de verte al liggen. Het weer is nog steeds goed, al hebben we wel een hele straffe wind tegen, maar die laatse 25km gaan ons zeker lukken voordat de voorspelde regen zich aandient. We plakken een band en besluiten dat we nog wel tijd hebben voor een lekkere hamburger in de lokale saloon.

storm2016

Na een uur staan we weer buiten en merken dat de wind wel erg is aangetrokken en dat we Kingman helemaal niet meer kunnen zien liggen. Een heuse zandstorm kondigt de komst van het koude front aan. We hebben dit al eens eerder meegemaakt in 2002 en konden toen bij iemand schuilen en er zelfs blijven slapen. Dat zal nu niet gebeuren, want er is vrijwel niemand en niets tussen de saloon en Kingman. Dapper stappen we op en beginnen we aan de laatste 25km van de rit. De wind wordt steeds sterker en de tumbleweeds rollen over de weg en het zicht wordt steeds slechter. De weinige auto s die op de weg zijn hebben allemaal hun lichten aan zo donker wordt het. Soms is de wind zo sterk dat we er gewoon niet tegenin komen en besluiten we om afwisslend een stukje te lopen en zodra de windstoot voorbij is weer een stuk te fietsen. Over deze laatste 25km naar Kingman doen we uiteindelijk 3 uur! Op het moment dat we de parkeerplaats van een restaurant opdraaien om een kop thee te gaan drinken, en een hotel te bespreken, barst het onweer en de regen los. We hebben het gered!

vakantie winter 2016 zandstorm 2

Het  weer met sneeuw, hagel en onweer zal zeker nog een dag aanhouden en we besluiten dan ook om een rustdag te nemen die we kunnen gebruiken om de was te doen en boodschappen te halen voor de komende dagen, want tussen Kingman en Las Vegas is geen supermarkt te vinden. Wij hebben twee dagen nodig voor deze afstand en dus ook eten. Water kunnen we wel bij een tankstation vragen.

Het is nog steeds koud, maar de  weersvooruitzichten zijn goed. Veel zon en weinig wind. Dus mooi fietsweer!  We kennen de weg en weten dat we na zo n  70km een mooi kampeerplekje in de woestijn kunnen vinden.

vakantie winter 2016 tent

 

vakantie winter 2016 fietsen 3

In de winter zijn de dagen korter  en in de woestijn de nachten koud. Dat betekent tijdig een slaap-/kampeerplek vinden, voor donker de tent opzetten  en eten koken. Bovendien is het ‘sochtends te koud om voor 10 uur op de fiets te stappen. We passen de dagafstanden daarop aan. We rijden zo tussen de 60 km en 90km per dag afhankelijk van de omstandigheden. Dat de nachten koud zijn blijkt wanneer we de volgende ochtend opstaan en de hele tend met een laagje ijs bedekt is net als de fietsen. Maar de zon is al enige tijd op en begint aan kracht te winnen en nadat we op ons gemak hebben ontbeten is de temperatuur al aardig gestegen en  vervolgen we onze weg naar Las Vegas. We fietsen over de nieuwe brug bij de Hoover Dam en zien dat het water in Lake Mead erg laag staat, ondanks alle neerslag van de afgelopen zomer en deze winter.

koffiepauze needles2016 2

 

In Henderson vlak voor Las Vegas staat het Railroad Pass Hotel. We kennen de manager van dit hotel al enige jaren. Een enthousiast fietser en betrokken bij het uitbreiden van de  fietsvoorzieningen en het fietspaden-network in en om Las Vegas. Wij gaan hem bedanken voor de gastvrijheid en goede zorgen voor Rina en haar gezin afgelopen zomer. Ze zijn echt verwend toen zij in dit hotel logeerden. Hij is altijd erg druk, maar gelukkig treffen we hem wanneer we de lift uitkomen met onze fietsen. Ja dat kan in bijna alle hotels in de U.S. Je neemt gewoon je fiets mee je kamer in, zelfs als die op de 3e, 4e of welke etage is. Ze zien je hier in Nederland al mee aankomen.

Na een leuk en interessant gesprek gaan we opweg voor het tweede gedeelte van onze tocht. We hebben besloten naar Phoenix te fietsen, waar Dirk op mijn verjaardag les moet geven en een meeting heeft, dan kunnen we elkaar ontmoeten en een beetje verjaardag vieren. Maar eerst moeten we nog ruim een week fietsen om daar te komen. Het weer wordt steeds beter en de wind waait zowaar uit de goede richting.

vakantie winter 2016 searchlite

De eerste etappe gaat naar Searchlight. Een oude mijnplaats die uit niet veel meer  bestaat dan een kruising met twee tankstations, een McDonalds en een motel. Om daar te komen moeten we zo n 90km fietsen. De eerste 20km dalen we 250m en hoeven we dankzij de sterke rugwind helemaal niet te trappen . Dat schiet lekker op. Daarna klimt de weg heel langzaam met een percentage van 1 tot 2 %.Aan het eind van de etappe hebben we ongemerkt 800 klimmeters gemaakt.  We hebben hier al vaker in het  motel geslapen en besluiten dat ook deze keer te doen.De volgende nachten zullen we immers alleen nog maar kamperen, en het is hier s nachts nog steeds flink onder nul. Dus voor ons een geldig excuus.

vakantie winter 2016 vliegtuig

Het gebied waar we doorheen fietsen is zo uitgestrekt en dun bevolkt dat menig bewoner een vliegtuig in de achtertuin heeft staan en in sommige dorpen de hoofdstraat als start- en landingsbaan wordt gebruikt. Zelfs de politie doet zijn controle van de highway per vliegtuig, getuige het bord langs de kant van de weg met de tekst “patrolled by aircraft”.  We houden ons maar netjes aan de regels en blijven keurig op de vluchtstrook fietsen.

 

vakantie winter 2016 vliegtuig 2

needles2016

We hebben op deze tocht alweer een stuk van de oude route 66 gereden en komen daar ook nu weer op uit. Dit keer in Needles. We kamperen op een camping waar we al eens eerder zijn geweest en de eigenaresse herkent ons nog. We worden meteen uitgenodigd om s’avonds mee te eten met de “potluck”. Een gezamelijke maaltijd waarbij ierdereen wat lekkers meeneemt. Mee-eten doen we graag, maar wat kunnen wij nu zo snel nog even klaarmaken op die ene brander van ons? De meeste gasten op de camping verblijven hier het grootste deel van de winter en hebben een complete huishouden bij zich in een enorm motorhome met alles erop en eraan. Sommige van hen hebben hun huis verkocht en zijn permanent aan het toeren.” Gray nomads” worden zij genoemd. Wij zijn al wel een beetje grijs en ook wel een beetje nomads op dit moment en voelen ons al snel op ons gemak. We hebben snel een vruchtensalade gemaakt en die past als toetje prima in het menu van lasagna, risotto en een gemengde groentensalade. Tot slot wordt er ook nog een film vertoond. Onze avond kan niet meer stuk. Warm en voldaan kruipen we na afloop ons tentje in.

needles20162 2

Zo hier en daar zijn er in de diverse rivieren grote dammen aangelegd, waardoor er “meren” ontstaan. Meest bekende zijn Lake Mead bij de Hoover Dam en Lake Powell niet ver van de Grand Canyon bij Page. Een ander meer  dat op deze wijze in de loop van de Colorado Rivier is geconstrueerd is Lake Havasu met de bijbehorende stad: Lake Havasu City. ook hier weer veel parken voor de Gray Nomads met hun super campers en caravans. Dit gebied is pas in de Jaren 60 ontwikkeld en dat duurt nog steeds voort. Altijd weer een vreemde gewaarwording zo’n meer en water midden in de woestijn. Vanouds woonden hier verschillende indianenstammen en ook nu zijn er verschillende reservaten in dit gebied te vinden.

vakantie winter 2016 Lake Havasu

Maar eerst moeten we nog een stuk door de woestijn. Veel amerikanen in dit gebied trekken er in het weekend op uit  met caravan, tent of motorhome en slepen dan allerlei andere motorvoertuigen met zich mee, waarmee ze gaan crossen in de woestijn. Je ziet veel motoren, quads en een sort stockcars. Allemaal met een vlaggetje op een lange buigzame stok. Zoiets als je in Nederland op de kinderfietsjes ziet. Zo’n vlaggetje is verplicht om gezien te kunnen worden door de andere crossers wanneer je achter een heuvel rijdt of door een kuil. Een helm en andere beschermende kleding lijkt ook verplicht, want het zijn net maanmannetjes wanneer ze uitstappen. Zoals ze zelf altijd zeggen: “we work hard and we play hard”. Ja vooral met veel (motor) lawaai.

vakantie winter 2016 crossers

vakantie winter 2016 parker 5

Het voordeel is dat er overal in de woestijn plekken zijn waar je goed kunt kamperen. Er staan vaak  een aantal motorhomes en dat is fijn voor ons, want dan kunnen wij, wanneer we daar kamperen altijd wel een aardige kampeerder vinden die ons een paar liter water wil geven uit die 300-litertank van hun.

vakantie winter 2016 parker 3

 

In mijn vorige bericht heb ik verslag gedaan van de halve finales van de Football-leage. Deze zondag wordt de finale gespeeld en ligt half Amerika plat. Iedereen zit voor de buis om dit spektakel te bekijken. Wij, inmiddels ook enthousiast geworden, besluiten voor deze ene keer nog een motel te nemen zodat we wedstrijd kunnen zien. Het zijn de Denver Bronco’s  met de beste verdediging van de leage tegen de Panthers uit South Carolina met de beste aanvallers uit de leage. De Broco’s winnen met overmacht. Wat ons altijd opvalt is dat er na zo’n wedstrijd geen rellen zijn zoals wij in Nederland bijna gewoon zijn gaan vinden.  e wedstrijd is voorbij, de beste heeft gewonnen en daarna komt het gewone leven weer opgang. Zo ook voor ons, nog ongeveer 4 dagen fietsen en we zijn alweer in Phoenix.

vakantie winter 2016 lake havasu 3

De weergoden zijn ons zeer gunstig gezind. De temperaturen lopen op en de wind staat nog steeds zeer gunstig voor ons. We hebben nog een flink stuk woestijn te overbruggen, en als het warmer wordt moeten we er voor zorgen dat we voldoende drinken en genoeg water meenemen. Daar moeten we weer even aan wennen. De afstanden tussen de dorpen zijn niet zo groot dat we een extra 4-liter waterzak moeten vullen, maar wanneer we “wild-kamperen” moeten we daar wel voor zorgen en goed plannen qua afstand. Ervoor zorgen dat je de volgende dag voldoende water over hebt om het eerstvolgende dorp te halen.

vakantie winter 2016 rosie's den

vakantie winter 2016 pronghorns 2

Voor het opladen van onze telefoons tijdens het kamperen zonder stroomvoorziening hebben we inmiddels ook een oplossing gevonden. We hebben deze reis voor het eerst een Waka Waka bij ons. Een solide en compacte zonnecel, die bij voldoende zonlicht alle twee de telefoons net voldoende kan opladen.

vakantie winter 2016 telefoon

Na een nacht op een camping maken we ons op voor vetrek en controleert Ronald altijd de beide fietsen. Zijn de banden nog wel hard genoeg, is de ketting goed gesmeerd, geen losse spaken enz. Dit keer echter ontdekt hij een snee in mijn buitenband achter, Niet heel erg groot, maar wel helemaal door. Nadat de band stevig is opgepompd komt de binnenband al een beetje door de snee naar buiten.  Wat  moeten we doen. We zitten in een dorp van anderhalve man en een paardekop in een land waar je alleen in de grote steden een fietsenwinkel met veel moeite kan vinden en dat is nog zeker drie dagen fietsen. Eerst maar de band van achter naar voor verplaatsen. Met alle bagage en mijn eigen gewicht staat op de achterband meer druk dan op de voorband. Vervolgens gaan we op zoek naar iets wat we in de buitenband kunnen leggen om te voorkomen dat de binnenband door de snee naar buitenkomt. Al snel vindt Ronald een stukje karton. Hij scheurt dit op maat en legt het in de buitenband op de plek van de snede. Snel de binnenband er in en oppompen. En…..het werkt. De binnenband komt niet meer door de snee naar buiten en er is maar een heel klein beetje van het karton te zien. Omdat de lucht hier erg droog is en er ook geen regen is voorspeld blijft het stukje karton lekker stevig en moet het wel lukken tot Phoenix. Na de eerste kilometers controleren we nog even en alles ziet er prima uit. Operatie gelukt!!!

vakantie winter 2016 lekke band

We kunnen verder!!